Co prawda kilka tygodni później do niewoli trafił Albrecht brunszwicki, ale rok później ostatecznie zakończyła się wojna, a dziedzictwo Ludowingów zostało podzielone – zachodnia część państwa Ludowingów miała być państwem Henryka Dziecięcia, zaś wschodnia część (właściwa Turyngia oraz palatynat saski) przypadły Henrykowi Dostojnemu i jego synom.

Samodzielne rządy Henryk objął w 1265, przyjmując tytuł landgrafa Hesji. W latach 70. XIII wieku Henryk toczył ponownie spór z Wernerem z Eppsteinu. W 1273 arcybiskup ekskomunikował go, a rok później Henryk został skazany przez króla niemieckiego Rudolfa I Habsburga na banicję (ponieważ nie stawił się przed sądem królewskim). Aby zmazać ten wyrok, Henryk wsparł Rudolfa w jego walce przeciwko królowi Czech Przemysłowi Ottokarowi II – między innymi w 1276 pomógł mu zdobyć Wiedeń. Banicja została odwołana w 1277, a Henryk zyskał w królu sprzymierzeńca przeciwko arcybiskupowi. Ten uległ jednak dopiero pokonany zbrojnie, a ostateczne rozwiązanie sporu nastąpiło dopiero za czasów następców Wernera. Henryk angażował się także w sprawy brabanckie – po śmierci swego brata Henryka III zgłaszał pretensje do opieki nad jego małoletnim synem Henrykiem IV, w czasie wojny o sukcesję limburską w latach 80.