XIII wieku wspierał swego bratanka Jana I Zwycięskiego, a w 1297 zgłaszał roszczenia do swojej władzy w tym księstwie (całe życie używał tytułu księcia Brabancji i Dolnej Lotaryngii). W 1292 nowy król niemiecki Adolf z Nassau oficjalnie uznał tytuł księcia Rzeszy Henryka, co znacznie umocniło jego pozycję.

Ostatni okres panowania Henryka stał pod znakiem ostrego sporu rodzinnego o przyszłą sukcesję po Henryku – między synami z pierwszego i drugiego jego małżeństwa. Pod wpływem drugiej żony, Mechtyldy, Henryk zamierzał podzielić księstwo między najstarszych synów z obu małżeństw, dwóch młodszych synów z tych małżeństw przeznaczając do stanu duchownego. Sprzeciwił się temu młodszy syn z pierwszego małżeństwa, Otto, który wbrew woli ojca poślubił Adelajdę z Ravensbergu. W 1296 król Adolf zatwierdził podział, zgodnie z którym najstarszy syn z pierwszego małżeństwa miał otrzymać Górną Hesję, a Jan, najstarszy syn z drugiego małżeństwa – Dolną Hesję. Otto mógł otrzymać jedynie udział w Górnej Hesji. Otto z pomocą hrabiego Ziegenhain otwarcie sprzeciwił się, ale został pokonany przez wezwanego na pomoc króla Adolfa i został zmuszony do opuszczenia Hesji. W 1298 zmarł starszy brat Ottona, Henryk, i jego udział miał przypaść Ottonowi. Wrogość między Ottonem a jego ojcem spowodowała jednak, że ten pierwszy pozostawał na wygnaniu.