Wrócił w 1302, wspierany przez króla niemieckiego Albrechta I Habsburga. Dziedzictwo Henryka zostało podzielone ostatecznie między dwóch synów: Ottona z pierwszego małżeństwa, który dostał Górną Hesję oraz Jana z drugiego małżeństwa, który otrzymał Dolną Hesję. Już w 1311, po bezpotomnej śmierci Jana, obie części zostały na powrót zjednoczone przez Ottona.
Henryk był zręcznym dyplomatą, dzięki czemu znacznie poszerzył i skonsolidował terytorium zagwarantowane mu układem z 1263. Prowadził także działalność budowlaną, zwłaszcza w swoich siedzibach – Marburgu i Kassel.
Rodzina Henryk był dwukrotnie żonaty i z obu związków miał liczne potomstwo. Jako pierwszą poślubił (przed 10 września 1263) Adelajdę, córkę księcia Brunszwiku i Lüneburga Ottona I Dziecięcia z dynastii Welfów. Doczekali się siedmiorga dzieci: Zofia (?–przed 1331), żona Ottona I, hrabiego Waldeck Henryk (1264–1298), współrządca ojca od 1284 Matylda (ok. 1267–przed 1322), żona Gotfryda VI, hrabiego Ziegenhain, a następnie Filipa III, hrabiego Falkenstein-Münzenberg Adelajda (ok. 1268–ok. 1317), żona Bertolda VII, hrabiego Henneberg-Schleusingen Elżbieta (1269/74–1293), żona Jana I, hrabiego Sayn syn (1270–1274) Otto I Starszy (ok.