W styczniu 1922 do Kazania wrócił zwolniony z więzienia metropolita Cyryl i na nowo objął zarząd eparchii. Sprawował go do ponownego aresztowania w sierpniu tego samego roku. Biskup Joazaf po raz drugi podjął tymczasowe kierownictwo administratury, tym razem z tytułem biskupa czystopolskiego. Pragnąc uniknąć otwartego konfliktu z władzami, Joazaf zgodził się włączyć do zarządu eparchii przedstawicieli Żywej Cerkwi, nie ogłaszając zarazem akcesu całej administratury do jej struktur. Mimo tego Wyższy Zarząd Cerkiewny Żywej Cerkwi uznał, że eparchia kazańska opuściła Rosyjski Kościół Prawosławny i skierował do miasta swojego biskupa, Aleksego (Bażenowa). Biskup Joazaf odmówił podporządkowania się jego zwierzchnictwu, jednak większość duchowieństwa Kazania podjęła odmienną decyzję. Jeszcze w tym samym roku w rękach duchowieństwa Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, wiernego patriarsze Tichonowi, w Kazaniu pozostały tylko dwie świątynie, zaś na pozostałym terytorium eparchii - mniej niż połowa obiektów sakralnych. Sytuacja zmieniła się jednak w roku następnym, gdy patriarcha Tichon, zwolniony z aresztu, jednoznacznie wypowiedział się przeciwko Żywej Cerkwi.