apollo, odnaleziono na ściętym pniu sosny na wysokości około dwóch metrów.
W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN umieszczono wszystkie gatunki z tego rodzaju, aczkolwiek w przypadku P. stictica dane były niewystarczające do określenia stopnia zagrożenia. P. altarensis nadano natomiast status zagrożonego wymarciem (EN), P. excrescens narażonego na wymarcie (VU), a pozostałym gatunków najmniejszej troski (LC). Wszystkim gatunkom zagraża utrata siedlisk larw wskutek zabiegów hydrotechnicznych, fragmentacji strumieni i źródeł oraz pozyskiwanie z nich wody, górnictwa, gospodarki leśnej i wylesiania, wypasu zwierząt domowych, rozwoju użytkowania rekreacyjnego, zanieczyszczenia wód oraz wprowadzania obcych gatunków ryb.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1858 roku przez Edmonda de Sélysa Longchampsa w dziele Monographie de Gomphines współautorstwa Hermanna Augusta Hagena jako podrodzaj rodzaju Petalia. W tej samej publikacji opisano dwa jego gatunki, P. apicalis i P. stictica. Kolejne z uznawanych obecnie gatunków opisywali: Sélys w 1878 roku, Sidney W. Dunkle w 1985 roku i Frank Louis Carle w 1996 roku.