Najważniejszym wyróżnikiem szentong jest pojęcie dwóch sposobów istnienia pustki. Rozróżnia się „pustkę własnej natury”, inaczej rangtong (transliteracja Wyliego. rang stong), która charakteryzuje wszystkie relatywne zjawiska i „pustkę innego”, inaczej szentong (transliteracja Wyliego. gzhan stong), która opisuje ostateczną rzeczywistość (sansk. dharmata, tyb. chos nyid). Pustka własnej natury mówi o tym, że zjawiska nie istnieją w sposób samoistny i są jedynie bytami stworzonymi konceptualnie. Ich istnienie jest uwarunkowane przyczynami i warunkami, nie mają więc swojego własnego, niezależnego istnienia. Taki sposób istnienia zjawisk (dharm) odpowiada prawdzie relatywnej (tyb. kun rdzob). To, co jest treścią prawdy relatywnej, jest tymczasowe, podlegające prawu współzależnego powstawania, złożone i nieistniejące samoistnie. Prawda relatywna scharakteryzowana została jako rangtong, co jest skrótem wyrażenia rang rang gi ngo bos stong pa – „wszystko pozbawione własnej natury”. Ta konstatacja może być uzyskana na drodze logicznego rozumowania i jest zgodna np. z opisem świata wyłaniającym się z teorii i eksperymentów współczesnej fizyki.