Ostateczna rzeczywistość, powiązana z prawdą ostateczną, jest opisywana przez „pustkę od innego”. Jest ona niezmienna, wieczna, niezłożona, przekraczająca prawo współzależnego powstawania i całkowicie pozbawiona (pusta od) zasłon i błędów, które są złożone i nietrwałe, a także wolna od wszelkich relatywnych zjawisk. W stosunku do ostatecznej natury można użyć określenia „pusta” tylko w takim znaczeniu, że jest ona wolna od splamień.
Szentong a rangtong Oto najważniejsze różnice między filozofią rangtong a szentong: Negowanie poglądów na sposób szkoły prasangika jest niewystarczające, aby opisać ostateczną doskonałą niekonceptualną rzeczywistość, która jest np. podstawą dla buddyjskich praktyk tantrycznych, gdzie praktykuje się na niekonceptualną naturę umysłu – przejrzyste światło. Szentong udowadnia, że niemożliwe jest zanegowanie tego, co szentong uznaje za „prawdę ostateczną”, tzn. istnienie wolnej od pojęć, niekonceptualnej natury buddy. Szentong uważa, że eksponenci prasangika i swatantrika, którzy nie wykazują istnienia natury buddy, nie są w stanie wyjaśnić doświadczenia ostatecznej rzeczywistości. Jest to doświadczenie medytacyjne, które całkowicie przekracza wszelkie koncepcje i idee, jest rozpoznaniem mądrości buddy, czy też innymi słowy „czystego światła natury umysłu”.