W dniu 22 listopada wojewoda wileński i hetman wielki litewski Michał Kazimierz Pac, doprowadził do zawiązania konfederacji wojska litewskiego w Kobryniu, która wsparła króla.
W dniu 20 października obóz pospolitego ruszenia przeniesiono spod Gołębia pod Lublin, gdzie 10 listopada akt konfederacji podpisał monarcha.
Konfederaci wysunęli szereg projektów reform ustrojowych w tym m.in.: dwuletniejU. Augustyniak, Historia Polski 1572-1795, Warszawa 2008, s 717. kadencyjności wszystkich urzędów (co było wymierzone w magnaterię, także w Sobieskiego), regulacji dotyczących zbierania pospolitego ruszenia, zasady zakazu pełnienia kilku godności przez tę samą osobę („incompatibilitas”), domagano się także pozbawienia urzędu hetmańskiego, przywódcy ugrupowania „malkontentów” (Sobieskiego).
Odpowiedzią na konfederację gołąbską było zawiązanie 23 listopada 1672 przez opozycyjną magnaterię (pod wodzą Sobieskiego) Konfederacji szczebrzeszyńskiej, którą w większości poparło wojsko koronne. Z tego powodu kraj stanął na granicy wojny domowej i doszło do kilku starć wojsk wspierających hetmana Sobieskiego i króla Wiśniowieckiego.