W 1938 pod koniec sezonu przeniósł się do Poznania i objął tam dyrekcję Teatru Polskiego.
W okresie II wojny światowej został przez Niemców wysiedlony do Generalnego Gubernatorstwa. Pracował w fabryce obuwia pod Krakowem. Po wojnie wrócił do Poznania i w latach 1945–1947 był dyrektorem Teatru Polskiego. W 1947 reżyserował i grał w Teatrze Nowym. W kolejnych latach pracował w: Teatrze Polskim w Szczecinie (1948), Teatrze im. Jaracza w Olsztynie (1949), Teatrze Polskim w Bielsku-Białej (1949–1951). W 1951 wrócił do Poznania i do przejścia na emeryturę w 1960 występował w Teatrach Dramatycznych. W 1964 wystąpił po raz ostatni jako aktor w przedstawieniu Grube ryby w poznańskim Teatrze Polskim.
Zmarł 21 listopada 1968 i pochowany został na cmentarzu rzymskokatolickim w Puszczykowie.
Miał młodszego brata, Tadeusza Łuczaka (1894-1975), który w latach 1921-1960 był inspicjentem i aktorem teatrów poznańskich.
Filmografia 1961 – Ludzie z pociągu jako staruszek 1964 – Późne popołudnie jako staruszek w kinie
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1958) Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 11 listopada 1937 „za zasługi na polu sztuki”., 3 lutego 1947 „za wieloletnią pracę kierowniczą w teatrach”.) Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za zasługi dla polskiej sceny”.
Przypisy