Na zboczu lub szczycie wzgórza husyci ustanowili warowny tabor i przez trzy dni skutecznie odpierali ataki wroga. Według opisu Wawrzyńca z Brzezowej, husyci wyraźnie cierpieli z powodu bardzo niekorzystnych warunków atmosferycznych, ale ta okoliczność działała również na niekorzyść przeciwnika. Większym problemem dla husytów niż burza i mróz był brak prowiantu. Trzeciego dnia ich sytuacja prawdopodobnie stała się krytyczna, dlatego niewidomy hetman postanowił poprowadzić kontratak z zamiarem przebicia się przez okrążenie i kontynuowania marszu na Žatec. Prawdopodobnie przygotowania do tej udanej akcji i sama bitwa miały miejsce po zmierzchu, ponieważ tylko w ten sposób husyci mogli osiągnąć zaskoczenie i najlepszy rezultat.
Skutki Nie da się jednoznacznie określić dlaczego wojska katolickie nie kontynuowały pościgu. Prawdopodobnie przyczyną było zmęczenie po trzydniowej bitwie w trudnych warunkach. Być może wiedzieli również, jak silny jest oddział, który wyruszył na pomoc husytom z Žatca. W jego asyście taboryci dotarli do miasta, gdzie Jan Žižka czekał już na wezwanie z Pragi, aby dołączyć do wyprawy przeciwko wojskom drugiej krucjaty antyhusyckiej, które przygotowywały się do przekroczenia granicy morawsko-czeskiej.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Vladař