Veraikon Oprócz wschodniej tradycji powstania Świętego Oblicza, istnieją też inne wersje legendy poświęcone wizerunkowi, rozpowszechnione w Europie Łacińskiej. Jedna ze starszych legend opowiada o Berenice, która cierpiała na krwotok, a dzięki wstawiennictwu Chrystusa ozdrowiała. Jako wotum dziękczynienia namalowała na chuście wizerunek Jezusa, który miał się stać później cudowny – dzięki niemu ozdrowiał cesarz rzymski Tyberiusz. Inna zachodnia wersja legendy mówi o chorej Weronice, która prosiła Jezusa o uzdrowienie. Ocierając się z potu odbił swoje oblicze na chuście, którą podarował. Ten dar miał uzdrowić niewiastę. Imię Weronika ma genezę łacińską i oznacza vera icon – „prawdziwy obraz”, stąd też powstało pojęcie dla obrazu – veraikon. W średniowieczu, pod wpływem rozwoju kultu Pasji Chrystusa treść legendy o Weronice została uzupełniona. Mówi ona o Weronice, która poszła za umęczonym i skazanym na śmierć krzyżową Chrystusem, który dźwigał swoje narzędzie śmierci na Golgotę. Na chuście świętej zarysowało się odbicie twarzy Chrystusa, nie tylko spoconej lecz także naznaczonej krwią i innymi symptomami męki. Również ta chusta – relikwia miała dotrzeć do Rzymu, gdzie czczona była m.in. jako sudarium. Najstarsze przesłanki o jej kulcie sięgają dopiero VIII wieku.