Kult ten gwałtownie wzrósł w XIII wieku i trwał przez kolejne stulecia, aż po XVI wiek. Jedną z pamiątek ogłoszenia przez papieża Bonifacego VIII roku 1300 Rokiem Jubileuszowym było wystawianie na widok publiczny relikwii Świętego Oblicza. Świadectwem kultu są liczne kopie wykonywane przez malarzy rzymskich (pictores veronicarum) i rozsyłane po całej Europie.
Znaczenie wizerunku Świętego Oblicza w sztuce Śląska Na Śląsku kult Świętego Oblicza znany jest od początku XIV wieku czego świadectwem jest jedna z kwater niewielkiego kwadryptyku należącego do wrocławskich Klarysek (obecne w zbiorach MNW) przedstawiająca scenę adoracji Świętego Oblicza przez założycieli zakonu Braci Mniejszych, świętych Franciszka i Klarę. Kult Veraikonu upowszechnił się w okresie przynależności Śląska do Korony Czeskiej. Wiadomo, że jedną z replik Veraikonu sprowadził z Rzymu cesarz Karol IV Luksemburski i złożył w skarbcu katedry w Pradze. Odtąd na terenie Korony Czeskiej, w tym na Śląsku upowszechniły się Veraikony, a obraz z kościoła Marii Magdaleny w opinii badaczy jest stylistycznie powiązany z czeskimi dziełami malarstwa, głównie za sprawą typu fizjonomicznego Chrystusa. Z późniejszych dzieł gotyckich na Śląsku znane są dwa wizerunki Świętego Oblicza, datowane na 1450 prezentowane obecnie w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.