Biskup perejasławski Wiktor (Sadkowski) przybył do Słucka w 1786, zorganizował w mieście konsystorz, następnie zaś odbył wizytację w monasterach i parafiach prawosławnych. W 1787 nadzorował funkcjonowanie monasterów Zaśnięcia Matki Bożej w Zabłudowie, św. Mikołaja w Bielsku, Trójcy Świętej i Przemienienia Pańskiego w Drohiczynie oraz w Jabłecznej. Wspierał materialnie wspólnoty monastyczne, zorganizował zjazdy duchownych z ziemi pińskiej i słuckiej, nakazał duchowieństwu starannie prowadzić księgi parafialne, poszerzać swoją wiedzę teologiczną, rejestrować osoby przystępujące do spowiedzi w specjalnych wykazach. Kapłani, którzy nie spełniali wymogów dyscypliny wprowadzanej przez biskupa, byli wzywani do odbycia dziewięciotygodniowej praktyki w parafii św. Mikołaja w Słucku.
Działalność biskupa perejasławskiego spotkała się z wrogością ze strony duchowieństwa katolickiego (zarówno obrządku unickiego, jak i łacińskiego). Sytuacji nie zmienił fakt, że 18 maja 1787 Wiktor (Sadkowski) złożył w Tulczynie przysięgę wierności wobec króla polskiego i dopiero wówczas otrzymał królewski przywilej na katedrę słucką. W 1789 biskup został oskarżony o zainspirowanie chłopskich rozruchów na Wołyniu i Podolu.