Goya prawdopodobnie liczył na to, że wyróżnienie przyznane przez włoską uczelnię (zwłaszcza parmeńską, która cieszyła się opieką Filipa Burbona, brata hiszpańskiego króla Karola III) pomogłoby mu w karierze po powrocie do ojczyzny, a być może nawet otworzyło drogę do pracy na królewskim dworze. thumb|Obraz Paola Borroniego o tym samym temacie, który zwyciężył w konkursie Akademii Sztuk Pięknych w Parmie.

Obraz zgłaszany do konkursu miał także być opatrzony stosownym mottem, a autor miał w liście podać swój kraj pochodzenia i nazwisko mistrza, u którego się kształcił. Goya przebywając w Rzymie, 20 kwietnia 1771 napisał list do nowego sekretarza akademii hrabiego Rezzonico, informując go o wysłaniu obrazu na konkurs. W liście ubarwił swoje pochodzenie i przedstawił się jako Rzymianin Francesco Goia, uczeń nadwornego malarza Francesca Vayeu (Francisca Bayeu). Swoje zgłoszenie opatrzył mottem zaczerpniętym z Eneidy: „Iam tandem Italiae fugientis prendimus oras” (Na Italii brzeg wreszcie, co wciąż nam ucieka, Weszlim, [...]). Uznano to za trafny wybór cytatu dla malarza, którego podróż do Włoch również wymagała wielu trudów i poświęceń, a także odniesienie do Hannibala, który przybywa do Włoch gotów je podbić, tak jak Goya chciał je podbić swoim malarstwem.