Cytat z Wergiliusza i bezbłędnie napisany list w języku włoskim sugerują, że korzystał z pomocy José Nicolasa de Azary. Wstawiennictwa mógł także udzielić mu markiz de Llano, ambasador króla Karola III w Parmie.
Obowiązkowym tematem konkursu była scena historyczna przedstawiająca Hannibala spoglądającego na Italię, którą miał wkrótce zaatakować. W konkursie wzięły udział cztery obrazy (oprócz Goi startowali Pierre du Hallas, Gesualdo di Giacomo i Paolo Borroni), które eksponowano w salonie akademii w ciągu czerwca 1771. Obraz Goi otrzymał 6 pozytywnych głosów komisji, ale nie wygrał konkursu. Otrzymał wyróżnienie, w którym został pochwalony za łatwość w posługiwaniu się pędzlem, oblicze i postawę Hannibala oraz majestat, z jakim przedstawił antycznego wodza. Komisja nie była zadowolona z kolorytu i kompozycji, zaznaczając, że gdyby barwy lepiej odpowiadały rzeczywistym, a kompozycja była zbliżona do wymagań, Goya miał szansę na zwycięstwo. Pierwszą nagrodę w postaci złotego medalu otrzymał Włoch Paolo Borroni, który studiował w akademii pod kierunkiem Benigna Bossiego (członka jury) i w poprzednim roku uzyskał drugą nagrodę. Według Artura Ansóna Navarry nagroda została niesłusznie przyznana lokalnemu malarzowi. Obraz Goi przewyższa zwycięską pracę jakością i lepiej spełnia warunki konkursu.