Traugutta, gdzie był zastępcą komendanta szkoły podoficerskiej 7 pułku piechoty ds. polityczno-wychowawczych. 1 maja 1944 został awansowany do stopnia chorążego i objął funkcję zastępcy dowódcy samodzielnej kompanii fizylierów 7 pułku piechoty ds. liniowych, a 16 września został dowódcą plutonu zwiadu. Od marca 1945 dowódca plutonu piechoty. Uczestnik walk 3 Dywizji Piechoty nad Pilicą, na przyczółku warecko-magnuszewskim, na przyczółkach warszawskich, marszu na Bydgoszcz, walk na Wale Pomorskim i szturmu na Kołobrzeg. 1 września 1944 ciężko ranny w klatkę piersiową, a 9 marca 1945 podczas szturmu Kołobrzegu po raz drugi ciężko ranny w klatkę piersiową, rękę i nogę. Przez 6 miesięcy przebywał na leczeniu.
Po wyleczeniu ran w listopadzie 1945 został dowódcą kompanii fizylierów, a w 1946 skończył kurs oficerów sztabu w Centrum Wyszkolenia Piechoty. Po ukończeniu kursu został pomocnikiem szefa II wydziału sztabu 3 Dywizji Piechoty, a od marca 1947 był oficerem taktyczno-wyszkoleniowym w 8 pułku piechoty w Zamościu, w którym w listopadzie 1948 został zastępcą dowódcy ds. wyszkolenia. Uczestnik walk ze zbrojnym podziemiem niepodległościowym na Lubelszczyźnie w 1947 roku. W listopadzie 1949 został szefem sztabu 2 pułku piechoty w Legionowie, a w styczniu 1951 szefem sztabu 50 pułku piechoty w Lidzbarku Warmińskim.