27 Dywizja znalazła się, po przegrupowaniu, na pozycjach najbardziej wysuniętych na zachód, w strefie bezpośrednich działań frontu w operacji kowelskiej. Oddziały dywizji weszły na teren walk o węzeł komunikacyjny - Kowel. Kowel był broniony przez oddziały SS oraz wycofujące się ze wschodu jednostki liniowe. W miasteczkach i osadach leżących na linii kolejowej Chełm - Kowel, Niemcy utworzyli punkty oporu. Wzmocniono też garnizon Włodzimierz Wołyński i broniono szosy Włodzimierz - Uściług. W rejonach nad lewym Bugiem, od Dorohuska do Uściługa, Niemcy zorganizowali ubezpieczenie i obronę rzeki.
2 kwietnia 1944 r. 27 Dywizja rozpoczęła walki pod Sztuniem i Zamłyniem. Dywizja początkowo odnosiła sukcesy stosując walki manewrowe na skrzydła i tyły. 12 kwietnia 27 WDP próbowała przejąć inicjatywę wykonując zwrot zaczepny na dwóch kierunkach: północnym i południowym. W wyniku niepowodzenia dywizji groziło okrążenie z kierunku Lubomla jak i Włodzimierza. Zagrożona okrążeniem, pozostawała w masywie lasów mosurskich, ziemlickich i stęzarzyckich bez żadnego wsparcia oddziałów sowieckich. W dniach 13-19 kwietnia 1944 r. prowadziła ciężkie walki obronne w okrążeniu razem z 45 pułkiem kawalerii sowieckiej. Sytuacja okrążonych była trudna. 18 kwietnia 1944 r. poległ ppłk Jan Wojciech Kiwerski ps. „Oliwa” - dowódca 27 WDP AK.