Jego miejsce zajął mjr Tadeusz Sztumberk-Rychter ps. "Żegota", który podjął decyzję o przebijaniu się. Żołnierze, wyczerpani ponad dwutygodniowymi walkami pod Lubomlem i Włodzimierzem Wołyńskim, nie byli w stanie prowadzić walki przeciwko oddziałom mającym przewagę techniczną i liczebną. Przyjęto przebijanie się w kierunku północnym przez Zamłynie, Jagodzin, wyprowadzające oddziały dywizyjne na tyły wojsk niemieckich. Komenda Główna AK rozkazywała pozostanie na Wołyniu, dlatego wariant wycofania za Bug nie był możliwy do wykonania. Po walkach 20-22 kwietnia 1944 r., dywizja przebiła się z okrążenia, nad górną Prypecią, ponosząc ciężkie straty ponad 200 zabitych i rannych. W rejonie okrążenia pozostawiono cały tabor, ciężki sprzęt oraz szpital z rannymi. W walkach prowadzonych w ramach operacji kowelskiej dywizja poniosła duże straty: poległo 349 żołnierzy, 160 odniosło rany, 170 dostało się do niewoli, około 1600 uległo rozproszeniu. Mimo strat dywizja nie została rozbita. Po wyjściu z okrążenia jej zasadniczy trzon liczył około 3600 ludzi pod bronią. Około 500 żołnierzy, którzy nie zdołali przebić się z okrążenia, walczyło dalej w odosobnieniu i dołączyło do dywizji już na Lubelszczyźnie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Walki o Kowel i Włodzimierz Wołyński (1944) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.