Pojęcie „oddzielnego przekazu” wynikło z ambitnych roszczeń, dążenia do pełnej autonomii oraz zyskania unikalnej tożsamości przez nowo kształtującą się szkołę chanu. Był to centralny punkt jej samoświadomości. Należy go rozumieć jako przekaz poza buddyjskimi tekstami, który przekracza wszelkie werbalne sformułowania, gdyż znajduje się poza ograniczeniami ludzkiego języka. To, co naprawdę przekazywano, było wglądem w totalność ostatecznej rzeczywistości. Było to zrozumienie tak głębokie, że nie mogło być wyrażone słowami. Dla wyznawców chanu jasne było, że ci, którzy taki przekaz otrzymali, posiedli wgląd w rzeczywistość, który był całkowicie tożsamy z wglądem historycznego Buddy Siakjamuniego, a więc byli kolejnymi buddamiMorten Schlütter. How Zen Became Zen., s. 14..
Dla szkoły chan wprowadzenie tej idei miało znaczące konsekwencje, m.in.: wyodrębniało chan spośród innych buddyjskich tradycji wzmacniało tradycję szkoły, która atakowana przez inne szkoły, jednoczyła się w odpieraniu ataków tworzyło swoisty system następstwa mistrzów chan wspierało rozrastanie się szkoły (system progenituralny) tworzyło linie przekazu Dharmy (system progenituralny) tworzyło rodziny dharmiczne