Aby zostać członkiem rodziny przekazu chan, mnich musiał otrzymać przekaz Dharmy od mistrza chan, który także go otrzymał wcześniej od swojego mistrza. W tradycyjnym chanie zrozumienie „ja” (podstawa przekazu Dharmy), było momentem, gdy mistrz chanu rozpoznaje, że jego uczeń osiągnął ten sam stan oświecenia (chiń. wu, kor. o (kkaech’im), jap. go (satori), wiet. ngô; chiń. jue, kor. kak, jap. gaku, wiet. dac), który on już osiągnął. Przekaz Dharmy jest rozumiany jako bezsłowny przekaz od mistrza do ucznia, związany z absolutnym wglądem w naturę ostatecznej rzeczywistościMorten Schlütter. How Zen Became Zen., s. 60..
Przekaz Dharmy był w większości wypadków prostym rozpoznaniem i potwierdzeniem oświecenia ucznia, co zwykle określano mianem yinke (印可; pieczęć, znak). W okresie Tang przekaz Dharmy miał charakter zasadniczo prywatny. Natomiast w okresie Song, chociaż dalej podkreślano ową prywatność, to jednak przekaz stał się równocześnie aktem wysoce publicznym. Wymagała tego sama istota przekazu w szkole chan okresu SongMorten Schlütter. How Zen Became Zen., s. 61..