W 1901 roku fonograf wiedeński został przetestowany podczas badań prowadzonych w Chorwacji, Brazylii i na wyspie Lesbos. Pierwszy fonograf wiedeński ważył 45 kg i archiwum pracowało nad zbudowaniem fonografu przenośnego – w 1927 roku powstało urządzenie ważące 9,5 kg, które było używane podczas ekspedycji naukowych do 1931 roku. W 1927 do zapisu dźwięku archiwum zaczęło również używać gramofonu. W 1950 roku wprowadzono taśmy magnetyczne. W 1985 roku powstały pierwsze nagrania cyfrowe, a od 1991 archiwum stosuje również technikę wideo.
W 2007 roku Phonogrammarchiv otrzymało nagrodę Jikji dla instytucji i osób prywatnych, które najlepiej realizują cele projektu UNESCO Pamięć Świata.
Zbiory Zbiory obejmują około 71 000 pojedynczych obrazów, o łącznej długości około 12 500 godzin, z czego około 1400 godzin obrazów wideo. W archiwum znajdują się m.in.: portrety wokalne – nagrania głosów znanych osobistości, m.in. najstarsze nagrania to zapisy głosów cesarza Franciszka Józefa I, Arthura Schnitzlera, Josefa Weinhebera, Florence Nightingale, Guglielmo Marconiego (ok. 1902), Lwa Tołstoja, Ferdinanda von Zeppelina (1908), Theodore'a Roosevelta (1908 ?) nagrania przemówień znanych osobistości ze świata polityki, nauki i sztuki zbiory etnologiczne, m.in.