Po wyjściu ze szpitala 19 września przekroczył granicę polsko-węgierską. Był internowany na Węgrzech (w obozie Szombathely). W maju 1940 roku znalazł się w Syrii, gdzie została sformowana Samodzielna Brygada Strzelców Karpackich, z którą walczył (w 1 kompanii 2 pułku, a następnie w 3 kompanii strzeleckiej 3 batalionu) m.in. w bitwach o Tobruk i o Gazalę. W czasie tej ostatniej bitwy był ponownie ranny i leczony w Polskim Szpitalu Wojskowym w Aleksandrii. Po opuszczeniu szpitala skierowano go do szkoły podchorążych w Palestynie, którą ukończył otrzymując awans na sierżanta podchorążego. Ukończył również kurs dowódców oddziałów szturmowych w Centrum Wyszkolenia Armii. Został wraz z 3 Dywizją Strzelców Karpackich 2 Korpusu Polskiego przerzucony do Włoch.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 14 lutego 1944 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przeniesiony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 21 na 22 maja 1944 roku w ramach operacji „Weller 29” dowodzonej przez mjra naw. Eugeniusza Arciuszkiewicza. Razem z nim skakał również m.in. Leopold Okulicki, późniejszy (ostatni) komendant główny Armii Krajowej.