Od 1920 zrzeszali się w towarzystwie literackim „Ilinden”, zaś od 1936 w Zagrzebiu działała macedońska organizacja oświatowo-kulturalna „Wardar”.
Najważniejszym macedońskim twórcą okresu międzywojennego był poeta Koczo Racin, publikujący głównie po serbsku, a piszący także po bułgarsku i w ludowym języku macedońskim (teksty te, w tym zbiory Pieśni dla Racy, Antologia cierpienia, Fajerwerk, opublikowane zostały pośmiertnie. Innymi znaczącymi poetami debiutującymi przed II wojną światową byli Kołe Nedełkowski i Wenko Markowski. Dramaty tworzyli Anton Panow, Wasil Iljoski (autor pierwszej macedońskiej komedii pt. Uciekinierka) i Risto Krłe. Nadal nie istniała jednolita norma języka literackiego, w użyciu były różne dialekty (kumanowski, struski, skopijski).
Z okresu II wojny światowej pochodzi tworzona w ludowym języku poezja partyzancka. Pisali ją poeci działający przed wojną (Racin, Nedelkowski do śmierci w 1941, Markowski) i młodsi twórcy, jak Aco Szopow, Sławko Janewski, Mite Bogoewski, Aco Karamanow.