Brak informacji o pożywieniu.
Autor oryginalnego opisu wymienił następujące gatunki sympatryczne wobec płomykówki malutkiej: kusaczynka żółtogardła (Urosphena neumanni), złotokosik ogrodowy (Cossypha caffra), krótkolotka cynamonowa (Bradypterus cinnamomeus), przepaśnik białogardły (Oreolais ruwenzorii), sikorka smużkowa (Melaniparus fasciiventer), szerokodziób zielony (Pseudocalyptomena graueri), turak tęczowy (Gallirex johnstoni), nektarnik szkarłatnoboczny (Nectarinia johnstoni) oraz nektarnik krasnopierśny (Cinnyris afer).
Status zagrożenia IUCN od 2025 uznaje płomykówkę malutką za gatunek niedostatecznie rozpoznany (DD, Data Deficient); wcześniej, od 2000 klasyfikowano ją jako gatunek zagrożony wyginięciem (EN, Endangered). Po raz pierwszy ptaka zaobserwowano w 1951, kiedy to 24 marca o godzinie 14 zastano ptaka śpiącego w trawie na polanie. Przez kolejne 45 lat żaden osobnik T. prigoginei nie został zaobserwowany. Gatunek ponownie odkryto 1 maja 1996, kiedy wpadł w sieć przy okazji badań terenowych. Autorzy określili ptaka jako „niesamowicie pięknego”, po zmierzeniu został zaobrączkowany i wypuszczony. Sowie zrobiono sześć zdjęć.