Z czasem zaczęto je nazywać Bractwem Matki Bożej Jasnogórskiej/Częstochowskiej lub NMP Ukoronowanej na Jasnej Górze.
Biskup krakowski książę Kazimierz Łubieński 27 lipca wydał edykt Universis et singulis... (Wszem i wobec), w którym podał do publicznej wiadomości, że na Jasnej Górze powstało nowe Bractwo i wyznaczył dzień 8 września jako dzień jego uroczystego rozpoczęcia działalności. Zaprosił wiernych i wszystkich biskupów Królestwa Polskiego, Litwy i odległych prowincji państwa do przybycia w tym dniu na Jasną Górę, polecając ogłosić uroczystość z ambon. Fakt zaprowadzenia Bractwa powiązano z 1. rocznicą koronacji Cudownego Obrazu. Prowincjał Zakonu Paulinów Moszyński przesłał do wszystkich senatorów i magnatów zaproszenie do udziału w rocznicowych uroczystościach, które były drugim etapem jednej uroczystości: rok wcześniej ukoronowano Wizerunek, teraz koroną Matki Najświętszej stać się mieli żywi ludzie. Powszechną praktyką miało się stać to, co wypowiedział biskup Szembek w dniu koronacji: teraz już cały kraj oddany w 1656 roku pod władzę Matki Bożej i cieszący się zaszczytem ukoronowania jego najsławniejszego Wizerunku koronami papieskimi, miał być na zawsze w obliczu Boga i Jego Przenajchwalebniejszej Matki najwdzięczniejszą koroną.