Na Jasnej Górze posiadali własny ołtarz, sztandar i strój bracki.
Członkami Bractwa byli najpierw ludzie świeccy czynnie zaangażowani w przygotowania koronacyjne, jak i podczas trwania koronacji. Zapisywali się do niego pątnicy różnych stanów i narodowości: królowie (król August III), biskupi (bp Łubieński), duchowni, zakonnice i wierni. Pomyślny okres dla Bractwa trwał do końca XVIII wieku. W latach 1758-1818 przyjęto do niego łącznie 206 621 osób. W 1762 zgłosiło się najmniej członków, a w 1771 i 1786 nie odnotowano żadnych zgłoszeń. Ostatnie wpisy członków w 1818 nie sugerują definitywnego zaniku Bractwa. Nadal funkcjonowało poprzez udział w liturgicznym życiu Kościoła i działalność społeczną. Członkowie brali udział w pogrzebach ludzi związanych z walkami wyzwoleńczymi: poległych konfederatów barskich, uczestników powstań polskich, zwłaszcza listopadowego i styczniowego. 8 listopada 1864 wydano ukaz kasacyjny cara Aleksandra II, na mocy którego zlikwidowano organizację klasztorną na Jasnej Górze. Klasztor poddano pod władzę ordynariusza i ministra spraw wewnętrznych, zakazano łączności z Rzymem, zniesiono hierarchię zakonną i zlikwidowano nowicjat. Jednak członkowie Bractwa nie zawiesili swojej działalności. W 1890 opublikowali zmodyfikowany Statut, który był też kartą wpisową.