Według Williama Petriego Amalekici próbowali nie dopuścić Izraelitów do oazy. Swoje przypuszczenia opiera na badaniach klimatu, który od czasów Mojżesza pozostał prawie niezmieniony, stąd też wnioskuje, że liczba mieszkających tu nomadów na przestrzeni tysiącleci również pozostawała na zbliżonym poziomie i oscylowała wokół pięciu-siedmiu tysięcy osób. Biorąc też pod uwagę biblijny opis bitwy, a zwłaszcza to, że ostateczny jej wynik nie był rozstrzygnięty do wieczora, liczba walczących po obu stronach musiała być zbliżona, czyli Izraelitów było około sześciu tysięcy osób. Wynikiem starcia było uzyskanie przez intruzów dostępu do oazy.
XIX-wieczny badacz i komentator Biblii Aleksandr Łopuchin, powołując się na Księgę Powtórzonego Prawa (Pwt 25, 17–18), uważał, że Amalekici nie zaatakowali całego plemienia Izraelitów, lecz wpierw przypuścili atak rabunkowy na wyczerpaną podróżą i pozostającą z tyłu część wędrowców. Mojżesz, aby chronić swój naród, wezwał do walki wiernych mu ludzi pod wodzą Jozuego, a słowa o tym, że będzie trzymał w górze laskę Boga, mogły być wyrazem jego przekonania o zwycięstwie w nadchodzącej bitwie, bowiem będą walczyli pod sztandarem BogaКнига Исход, Гл. 17, w: Толковая Библия или комментарий на все книги Св. Писания Ветхого и Нового Заветов, ред. А.П. Лопухин..