Podczas starcia Mojżeszowi towarzyszyli, zgodnie z tradycją żydowską (przekazaną przez Józefa Flawiusza), najbliżsi krewni – Chur i Aaron. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Izraelitów. Księga Wyjścia wzmiankuje o klątwie-karze, rzuconej na wrogów narodu wybranego. Amalekici mieli zostać wymazani z kart historii. Klątwa o podobnym wydźwięku została zapisana też w Księdze Jeremiasza (Jr 2,3). Po sukcesie militarnym został wzniesiony ołtarz, którego nazwa nawiązuje do trzymanej przez Mojżesza laski – Jahwe-Nissi (hebr. יְהוָה נִסִּי) – oznaczającej „Jahwe jest moim sztandarem”Komentarz do Wj 17.15..
Zdaniem Hansa-Christopha Schmitta opis biblijny nie odnosi się do żadnego wspomnienia z wczesnej historii Izraela. Uzasadnia to obecnością w opisie osób Jozuego i Aarona, którzy pojawiają się najwcześniej w tradycjach biblijnych z okresu królestwa. Według badacza opis biblijny jest autorstwa redaktora deuteronomistycznego i pochodzi z okresu wygnaniowo-powygnaniowego. Jest to opowiadanie pouczające, bazujące na doświadczeniach, których Izrael doznał wielokrotnie w ciągu swej historii. Wyraża ono myśl, że Izrael w konfrontacji z wrogami polegać nie może na sile militarnej, a jedynie na mocy Bożej, okazywanej dzięki modlitwie.