Kres świetności skarbca położyły wydarzenia w 1833 roku, kiedy po wojnie domowej nastąpił podział kantonu Bazylea; gminy wiejskie, opierając się dominacji miasta, zjednoczyły się, tworząc własny półkanton Bazylea-Okręg, a miasto – Bazylea-Miasto. 25 listopada 1833 roku szwajcarski sąd arbitrażowy zdecydował, że skarbiec kościoła zostanie podzielony między oba skonfliktowane półkantony. 36 procent jego wyposażenia przejęli reprezentanci kantonu Bazylea-Miasto, zaś ich adwersarze przejęli pozostały zbiór skarbca, który ze względu na konieczne reformy półkantonu Bazylea-Okręg został spieniężony. W 1836 roku miała miejsce aukcja, podczas której rozprzedano zabytki. W rezultacie trafiły one do światowych kolekcjonerów, a w konsekwencji do największych zbiorów muzealnych we Francji (Musée National du Moyen Âge w Paryżu), Wielkiej Brytanii (British Museum i Muzeum Wiktorii i Alberta w Londynie), Holandii (Rijksmuseum w Amsterdamie), Niemczech (Bayerisches Nationalmuseum w Monachium, Kunstgewerbemuseum w Berlinie), Austrii (Kunsthistorisches Museum w Wiedniu), Rosji (Ermitaż w Petersburgu) oraz Stanach Zjednoczonych (Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku).