Kolejne popiersia relikwiarzowe pochodzą ze schyłku XIII i pierwszej połowy następnego stulecia (relikwiarze świętych Pantalusa, Tekli i Urszuli). Również na schyłek XIII w. datuje się najstarszą figurę relikwiarzową z wizerunkiem króla Dawida.

Z XIV stulecia pochodzą m.in. dwa krzyże relikwiarzowe, z których jeden, bogato zrobiony figurami aniołów i świętych, zaginął w 1945 roku (przedtem znajdował się w Kaiser-Friedrich Museum w Berlinie), drugi z Grupą Ukrzyżowania znajduje się w londyńskim Muzeum Wiktorii i Alberta. W tym samym muzeum zachował się srebrny dzban z ok. 1350. Mniejszy, lecz kosztowniejszy, wykonany z kryształu górskiego ze pozłacaną srebrną oprawą, znajduje się w wiedeńskim Kunsthistorisches Museum. Ponadto w Bazylei zachowała się para srebrnych gotyckich ampułek. Cennym dziełem jest Złota Róża papieża Jana XXII podarowana Rudolfowi III z Nidau, zachowana w zbiorach paryskich. Wraz z podobnymi typologicznie egzemplarzami w skarbcach katedry w Sienie i kościoła pielgrzymkowego w Andechsie tworzy cenny zespół XIV-wiecznych klejnotów tego typu. Spośród sprzętów przeznaczonych do procesji wyróżniają się trzy monstrancje-ostensoria: najstarsza z emaliowanymi wizerunkami apostołów z 2. połowy XIV w., druga z pełnoplastycznymi wizerunkami świętych Henryka i Kunegundy, trzecia z reliefowym przedstawieniem Agnus Dei.