prawą ręką trzyma potężną wygiętą gałąź, która w górnej części rozwidla się na mniejsze gałązki częściowo pokryte liśćmi. Lewą ręką podnosi płaszcz do wysokości kolan, by nie został podmyty przez fale. Na lewym ramieniu świętego siedzi Dzieciątko o delikatnych rysach twarzy i lokowanych włosach. Odziany jest w długą sukienkę o silnie podkreślonych fałdach. W lewej ręce dzierży jabłko królewskie prawą zaś udziela błogosławieństwa. Artysta w sposób sugestywny jednocześnie podkreślił moment przeprawy przez wzburzone fale morskie oraz pełną ufność Dzieciątka do Świętego Krzysztofa.
Analiza Imię Krzysztof wywodzi się od greckiego słowa Christophoros, powstałego ze złączenia słów Χριστος – Christos i φορος nosiciel od φερω – phero niosę – co w tłumaczeniu znaczy „niosący Chrystusa” w znaczeniu przynoszący Chrystusa lub też noszący w sobie Chrystusa. Kult patrona pielgrzymów w XV wieku gwałtownie ożywił się głównie na terenie Rzeszy i krajów ościennych. Poświadczają to liczne figury świętego sytuowane w przestrzeni kościołów zazwyczaj przy filarach. Spośród pełnoplastycznych dzieł złotniczych będących odzwierciedleniem rzeźbiarskiej konwencji przedstawiania świętego bazylejski relikwiarz jest jedynym zachowanym dziełem. Cechą wyróżniającą go jest naturalistyczne podkreślenie ciężaru Dzieciątka, który czuje święty.