Słowikowski twierdził, że w 2003 r. przedstawił władzom wyniki swojego śledztwa, jednak tuż po tym zaczął być on zastraszany w różny sposób (m.in. ktoś miał otruć mu psa, zniszczyć drzwi do jego domu oraz założyć mu podsłuch w telefonie, miał on być również zastraszany telefonicznie oraz osobiście przez różnych uzbrojonych ludzi).
Na początku 1982 r., na zlecenie ówczesnego ministra spraw wewnętrznych – Czesława Kiszczaka, została utworzona grupa eksploratorów, których zadaniem było znalezienie „złotego pociągu”. Początkowo wytypowano 6, a następnie 11 potencjalnych lokalizacji ukrycia skarbu. Owocem poszukiwań było wykopanie 26 listopada 1982 r., na terenie klasztoru w Lubiążu, metalowej tuby zawierającej 1290 srebrnych oraz 64 złote monety (w sumie 1354 sztuki) o łącznej masie ponad 6 kg. Badania znalezionych monet wykazały, że pochodzą one najprawdopodobniej z wojen śląskich prowadzonych w XVIII wieku. Spośród wszystkich znalezionych wówczas monet tylko 89 srebrnych trafiło do Muzeum Narodowego we Wrocławiu. Większość została natomiast sprzedana na rzecz funduszu operacyjnego Wojskowej Służby Wewnętrznej.
W maju 1995 r. Władysław Podsibirski podpisał umowę z Ministerstwem Finansów, zapewniającą mu określone znaleźne, gdyby udało mu się znaleźć „złoty pociąg”. Jego poszukiwania okazały się jednak bezowocne.