To właśnie wtedy, przy najwyższych środkach ostrożności, naziści mieli ukryć „złoty pociąg” w przeznaczonym do tego miejscu. Tego samego dnia cała rodzina mieszkająca w domu, z którego widać było wspomnianą bocznicę, została zamordowana, natomiast sam dom został zburzony. Miało to rzekomo zapobiec ujawnieniu skrywanych w tym miejscu sekretów nazistów. Po jakimś czasie Słowikowski zmienił wersję i ostatecznie nie mógł przypomnieć sobie okoliczności otrzymania informacji o pociągu.
thumb|Stacja kolejowa Wałbrzych Szczawienko W latach 70. Służba Bezpieczeństwa PRL zainteresowała się tematem domniemanego „złotego pociągu”. Naczelnik Wydziału II Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych – major Stanisław Siorek koordynował akcję poszukiwania pociągu. Miał on odebrać Słowikowskiemu mapę wskazującą rzekome miejsce ukrycia pociągu. Siorek zmarł po przejściu na emeryturę w 1998 r., dlatego nie wiadomo, co dalej miało stać się z rzekomą mapą. W 1977 r. Tadeusz Słowikowski oraz Piotr Kruszyński mieli pozwolenie na przeprowadzenie badań terenowych w rejonie stacji kolejowej Wałbrzych Szczawienko. W trakcie wielu lat swojego śledztwa kilkukrotnie zmieniali oni podawaną rzekomą lokalizację ukrytego tunelu: początkowo w okolicy 65. km, następnie na 61. km, zaś początku lat 90. oznajmili, że istnieje „drugi tunel” w okolicy 64. km.