Lawa komatytowa była bardzo płynna w chwili erupcji, miała lepkość o rząd do dwóch mniejszą niż lawa bazaltowa. Obliczona lepkość (1–2 Pa·s) jest zbliżona do płynnego miodu, przy gęstości 2800 kg/m³, większej niż dla typowych skał górnej skorupy. Lawa komatytowa płynęła zatem znacznie szybciej niż bazaltowa, tworząc potoki lawowe, z których niektóre zachowane mają kilometry, a nawet dziesiątki kilometrów długości. Pozostawiana warstwa lawy była przez to cienka, o grubości nawet tak małej jak 10 mm. Z tego powodu sekwencje komatytowe o dużej miąższości zachowane w skałach archaicznych są uważane za tunele lawowe, jeziora lawowe itp., gdzie lawa się gromadziła. Bardzo niska lepkość lawy komatytowej powodowała, że jej przepływ mógł mieć charakter turbulentny, a nie laminarny. W połączeniu z bardzo wysoką temperaturą sprawiało to, że lawa taka mogła topić i silnie erodować powierzchnię, po której płynęła.