W 1941 roku został zastępcą, a w marcu dowódcą 17 Dywizji Pancernej, stacjonującej w Zabajkalskim OW.
Po ataku Niemiec na ZSRR dywizja została skierowana na Front Zachodni i wzięła udział w kontrataku pod Lepel w dniach 6 – 10 lipca 1941, gdzie poniosła znaczne straty, znalazła się w okrążeniu, a po wyjściu z niego została przeformowana w 126 Brygadę Pancerną, na stanowisku jej dowódcy pozostał do grudnia 1941 roku, gdy został mianowany szefem oddziału 7 Zarządu Głównego Wojsk Zmechanizowanych, tę funkcję pełnił do sierpnia 1942 roku.
W sierpniu 1942 roku został dowódcą 18 Korpusu Pancernego, wchodzącego w skład Frontu Woroneskiego, którym dowodził tylko miesiąc. Następnie został dowódcą 2 Korpusu Zmechanizowanego (w lipcu 1943 roku został przemianowany na 7 Gwardyjski Korpus Zmechanizowany), korpusem tym dowodził do końca II wojny światowej. W tym czasie brał udział w kontrnatarciu pod Wielkimi Łukami (25.11.1942 – 20.01.1943), kontrnatarciu pod Orłem (12.07 – 18.08.1943), wyzwoleniu lewobrzeżnej Ukrainy (Bitwa o Dniepr) i w dniu 25 września 1943 sforsował Dniepr, następnie w składzie 1 Frontu Ukraińskiego, brał udział w operacji dolnośląskiej, górnośląskiej, berlińskiej i praskiej.