Stanisław LewickiW ewidencji Wojska Polskiego figurował jako Stanisław III Lewicki w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko np. podpułkownika kawalerii Stanisława VII Lewickiego (ur. 15 maja 1896 roku), żołnierza Legionów Polskich, zastępcy dowódcy 10 Pułku Strzelców Konnych w Łańcucie. (ur. 28 października 1891 w Żytomierzu, zm. ?) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 28 października 1891 roku w Żytomierzu, ówczesnym mieście powiatowym guberni wołyńskiej, w rodzinie Wacława, inżyniera, i Marceliny z Kurowskich26 stycznia 1934 ogłoszono sprostowanie daty urodzenia z „29 października 1891” na „28 października 1891”. .
14 lutego 1915 został przyjęty do szkoły wojskowej w Kijowie. W czerwcu tego roku został mianowany chorążym rezerwy i wcielony do 38 syberyjskiego zapasowego pułku piechoty. W październiku 1915 został przeniesiony na front do 147 samarskiego pułku piechoty. W szeregach tego oddziału walczył w Małopolsce, Karpatach i Bukowinie, awansując na podporucznika i porucznika. W grudniu 1917 został przyjęty do II Korpusu Polskiego w Rosji i przydzielony do 14 pułku strzelców na stanowisko dowódcy 4. kompanii. Po reorganizacji korpusu został młodszym oficerem 3. kompanii tego samego pułku.