11 maja 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 372. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 31 pułk Strzelców Kaniowskich w Łodzi. W 1923 roku był dowódcą III batalionu 31 pułku Strzelców Kaniowskich. W 1924 roku, tymczasowo (etat przejściowy), pozostawał w kadrze Kursu dla młodszych oficerów piechoty. 3 maja 1926 roku został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 25 sierpnia 1926 roku został przeniesiony ze zlikwidowanego kursu dla młodszych oficerów piechoty do Korpusu Kadetów Nr 2 w Chełmnie na stanowisko wykładowcy. 5 maja 1927 roku został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 28 stycznia 1931 roku ogłoszono jego przeniesienie do 85 pułku Strzelców Wileńskich w Nowej Wilejce na stanowisko dowódcy pułku. 12 kwietnia 1934 roku obowiązki dowódcy pułku przekazał podpułkownikowi Edwardowi Korwin-Kossakowskiemu. Z dniem 31 maja 1934 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W październiku 1934 przeprowadził się do Krakowa i zamieszkał przy ul. Pawła Popiela 18 m.