Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Zweryfikowany w stopniu porucznika piechoty. Od 1918 r. w 8 pułku piechoty Legionów w całej kampanii ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Ranny w stopę (trafiony podczas dosiadania konia). Do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem został awansowany 1 czerwca 1919 (561 lok.). Urlopowany w 1921 r. dla dokończenia studiów.
W 1924 r. był oficerem rezerwowym 37 Pułku Piechoty. Studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim ukończył eksternistycznie w 1926 r. 10 stycznia 1929 do Biura Kapituły Orderu Wojennego „Virtuti Militari” wpłynął wniosek byłego dowódcy 8 pp Leg., pułkownika Czesława Jarnuszkiewicza o odznaczenie tym orderem Juliana Gazdy za walkę stoczoną 19 czerwca 1919 z Ukraińcami pod wsią Hinowice.
W latach 30. pełnił funkcję prezesa oddziału Związku Legionistów Polskich w Nisku. Był kandydatem notarialnym, plenipotentem majątku Gerharda Franckego (Zarząd Dóbr i Zakładów Przemysłowych w Nisku). Na stopień majora rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 10. lokatą w korpusie oficerów piechoty.