Mit rodowy stworzony przez Mitroanię jest już w drugim tomie samoczynnie funkcjonującą siłą. Tajemnica Przeciwziemi i Pierwoziemi, życia pozagrobowego i porozumiewania się ludzi z bogami, przekazana prawnukom staje się motorem ich działań i myśli i wzbogaca się o ich zapisy. Pasjonują się jej wyjaśnianiem, podporządkowując jej zgłębianiu całe swoje życie. Za ustrzeżenie jej przed obcymi płacą bez wahania śmiercią cudzą i własną.
W trzeciej części trylogii tradycja rodu staje się martwa. Wszyscy zdają sobie sprawę, że przestała być siłą inspirującą i twórczą. Są świadomi tego, jak wątpliwa jest prawdziwość wielu jej elementów, dotyczących tajemnic Pierwoziemi i nie mają zamiaru przejmować się nią bardziej niż jest tego warta. Żyje jednak ród stworzony przez tę tradycję i trzeba nadać jego istnieniu jakiś nowy sens.
Uwagi
Przypisy . . . . . . .
Bibliografia
Teodor Parnicki, Twarz księżyca: powieść z wieków III–IV. Cz. 1, Warszawa: Pax 1961. Teodor Parnicki, Twarz księżyca: opowieść bizantyńska z roku 450. Cz. 2, Warszawa: Pax 1961. Teodor Parnicki, Twarz księżyca. Cz. 3, Warszawa: Pax 1967. Ryszard Koziołek, Zdobyć historię.