W podobny sposób zbudował znaną wszystkim ze szkoły balladę Świtezianka. Mickiewicz wprowadził też do literatury polskiej adaptację heksametru daktylicznego, po raz pierwszy używając tego wzorca w Powieści Wajdeloty z Konrada Wallenroda. Nierównozgłoskowy heksametr Mickiewicza nie jest oczywiście wierszem sylabotonicznym w ścisłym tego słowa znaczeniu, ale tonicznym, jednak w odniesieniu do niego używa się określeń daktyl i trochej na oznaczenie podstawowych cegiełek jego budowy, wzajemnie zastępujących się stóp trójzgłoskowej i dwuzgłoskowej. Sylabotoniczny jest natomiast piętnastozgłoskowy heksametr Cypriana Kamila Norwida o formule SsSssSs||SssSssSs. Heksametr Mickiewicza (maksimum szesnastozgłoskowy) ma wzór ogólny Ss(s)Ss(s)Ss||Ss(s)SssSs, zaś współcześnie w tłumaczeniach antycznej poezji epickiej stosuje się formułę maksymalnie siedemnastozgłoskową Ss(s)Ss(s)Ss(s)Ss(s)SssSs. Takim heksametrem Iliadę Homera tłumaczył, umiejętnie stosując różne średniówki, Ignacy Wieniewski. Z metrum daktylicznym eksperymentowała Maria Konopnicka. Zwłaszcza jej jedenastozgłoskowce są modelowane według daktylicznego wzorca akcentowego.