Z tego samego okresu pochodzą, przypisywane mu, obrazy z domu Domenica Pioli: Mojżesz wyprowadzający wodę ze skały (Palazzo Rosso) oraz Św. Jan Chrzciciel na pustyni i Św. Hieronim na pustyni (Palazzo Bianco). Po 1684 roku na zaproszenie Marszałka Francji, Noaillesa, udał się do Marsylii, by na jego zlecenie pomalować sufit. Zadania tego z powodu trudności technicznych nie wykonał, ale pozostawił po sobie kilka obrazów (o których jednak nie zachowały się wzmianki), które Marszałek później zabrał ze sobą do Paryża. Mógł wśród nich znajdować się obraz Junona i Argus, datowany na lata 80.–90. XVII wieku (obecnie w zbiorach Luwru). W latach 1685–1690 działał w Turynie, gdzie na zlecenie Wiktora Amadeusza II pokrył 3 pokoje jego pałacu freskami przedstawiającymi Metamorfozy Owidiusza. Z tamtego okresu jego działalności zachowały się do dziś 4 owalne obrazy, w tym 2 w jednym z saloników pałacu królewskiego. W 1688 roku namalował we współpracy z kwadraturzystą Antoniem Marią Haffnerem i sztukatorem Giacomem M. Muttone dwa alegoryczne freski, Mit wiosny i Mit lata, umieszczone na sklepieniach dwóch pierwszych salonów na drugim piano nobile Palazzo Rosso.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gregorio De Ferrari · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.