https://fxtop.com/en/inflation-calculator.php. Zależnie od rocznika, pojazdy mogły różnić się tylną częścią nadwozia - pas tylny ze światłami zapożyczano bezpośrednio z Torino, które przechodziło kilka modernizacji. Wśród europejskiej publiczności Tulia stała się znana dopiero po prezentacji na paryskim salonie samochodowym w 1975, gdzie zaprezentowano ją wraz z mniejszą Tuliettą, co ciekawe, pojazdy przewieziono samolotem argentyńskich sił powietrznych. Oba pojazdy wzbudziły duże zainteresowanie, jednak kryzys energetyczny, oraz znikome moce produkcyjne sprawiły, że nigdy nie stały się popularne. W tym czasie wiele firm samochodowych przestało istnieć, bądź straciło suwerenność, wobec czego Crespi zaangażował się w budowę pojazdów wyścigowych.
Szacuje się, że przez cały okres produkcji sprzedano nie więcej niż 40 egzemplarzy. Obecnie Tulia GT okazjonalnie pojawia się w ogłoszeniach argentyńskich portali motoryzacyjnych, osiągając różne, zazwyczaj niewygórowane ceny. Samochody te często są zdekompletowane, bądź utrzymują zdolność do jazdy dzięki licznym patentom. Części mechaniczne w dużej mierze są wspólne z łatwo dostępnymi pojazdami IKA-Renault Torino.