Po wybuchu II wojny światowej, w latach 1940-1944, mieszkał w Suchej, prowadząc tam gospodarstwo nasienne, rybne i leśne. Tuż po wojnie, w 1945 wydzierżawił Drzewce (z Państwowego Funduszu Ziemi) i utworzył tam Ośrodek Kultury Rolnej. Gdy jesienią 1949 gospodarstwo w Drzewcach zostało przekształcone w PGR, wrócił do Poznania i zatrudnił się jako adiunkt w Katedrze Szczegółowej Uprawy Roli i Roślin Uniwersytetu Poznańskiego.
Od 1951 pełnił funkcję kierownika Katedry Roślin Przemysłowych Uniwersytetu Poznańskiego, a następnie Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu (która powstała w 1952 z połączenia kilku wydziałów Uniwersytetu Poznańskiego). W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i został kierownikiem Zespołowej Katedry Szczegółowej Uprawy Roślin, w 1961 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Jednocześnie (1951-1973) pracował w Instytucie Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Specjalizował się w nasiennictwie rolniczym, hodowli i uprawie roślin oleistych, szczególnie rzepaku, a w 1979 był inicjatorem ustanowienia Pomnika Siewcy w Poznaniu.
Od 1961 był członkiem korespondentem, a od 1968 członkiem rzeczywistym PAN, zaś od 1965 także Szwedzkiej Królewskiej Akademii Rolnictwa i Leśnictwa.