Silniki wysokoprężne zostały zamontowane na jednostce dopiero 28 lipca 1912 roku, a pełny zakres prób prędkości przeprowadzono od 23 listopada do 11 grudnia tego roku. 14 grudnia na redzie Cherbourga „Mariotte” przez 6 godzin poruszał się na powierzchni z prędkością maksymalną, po czym zanurzył się alarmowo w ciągu 25 sekund na głębokość 10 metrów. W wyniku prób stwierdzono niski poziom pływalności (zaledwie 15,5%); podniesiona część dziobowa wprawdzie umożliwiała osiąganie dużych prędkości, lecz przy dużej fali nabierała sporo wody, co powodowało „nurkowanie” dziobu.
Dane taktyczno-techniczne „Mariotte” był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji jednokadłubowej. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 531 ton, a w zanurzeniu 627 ton. Długość całkowita wynosiła 64,75 metra (61,53 metra na linii wodnej), szerokość całkowita 4,3 metra (3,31 metra na linii wodnej) i zanurzenie 3,82 metra. Wysokość wolnej burty miała wielkość 2,47 metra na dziobie i 0,57 metra na rufie.