Dalsze badania Jarosława Kiliasa dotyczyły głównie historii socjologii, przede wszystkim w Polsce i Czechach, w tym wzajemnych relacji między socjologią polską a czeską. Zajmował się także dziejami mniej centralnych (i rzadziej badanych) aspektów teorii socjologicznej, w tym zwłaszcza sposobów, w jaki konstruowany jest w niej jej obraz jako spójnej dyscypliny naukowej (czemu służą podręczniki) oraz jak przedstawiane są dzieje dyscypliny. Jego zdaniem służące temu opowieści nie stanowią efekt nie tyle badań historycznych, ile tworzenia dyscyplinarnej tradycji przez teoretyków. „Klasyczna socjologia” jest wobec tego nie tyle zespołem dawnych dzieł i sposobów ich lektury, ile przede wszystkim przynależną do nauki współczesnej subdyscyplinę socjologiczną. Choć badania Jarosława Kiliasa odwoływały się do instrumentarium dociekań na pamięcią społeczną, był on sceptyczny co do istnienia swoiście socjologicznej tradycji jej badania i znaczenia jej socjologicznie istotnych osiągnięć.