Abd-ar-Razzagh Samarkandi, pers. عبدالرزاق سمرقندی, (pełne imię: Abd-ar-Razzagh Kamal-ad-Din-e Dżalal-ad-Din Eshagh Samarkandi), (ur. 7 listopada 1413 roku w Heracie, zm. tamże lipiec/sierpień 1482 roku) – perski uczony i dyplomata związany z dworem Timurydów, znany przede wszystkim ze swojej perskiej historii Matla-e Sa'dajn wa Madżma-e Bahrajn (Wschód dwóch pomyślnych konstelacji i skrzyżowanie mórz), będącej najważniejszym źródłem dla dziejów Timurydów w latach 1427–1470.
Jego ojciec, Dżalal-ad-Din Eshagh, był sędzią i imamem na dworze Szahrucha (1405–1447). Jego rodzina była powiązana z potężnym emirem Firuzszahem (zm. 1444/1445) i wpływowym herackim sufim Baha ad-Dinem Umarem (zm. 1453). Podobnie jak jego czterej bracia Abd-ar-Razzagh odebrał wykształcenie w naukach religijnych i posiadał dyplom (idżaza) uprawniający go do przekazywania tradycji (hadis) wydany przez tradycjonistę Mohammada Dżazariego (zm. 1429/1430). W roku 1437/1438 Abd-ar-Razzagh zdecydował się starać o stanowisko na dworze i w tym celu zadedykował Szahruchowi komentarz na temat dzieła Idżiego. W rezultacie Szahruch mianował go nadwornym sędzią na miejsce jego ojca, który zmarł w roku 1437. Zgodnie z przekazem samego Abd-ar-Razzagha był on krytykowany przez innych ulemów obecnych na dworze że tak wcześnie porzucił swoje studia na rzecz służby u władcy.