Dlatego zdecydował się na publiczny egzamin, wspólnie z innym reprezentatywnym ulamą. W wyniku egzaminu wszelkie wątpliwości na temat jego kwalifikacji miały zostać definitywnie rozwiane. Dwóch braci Abd-ar-Razzagha także było ulemami w Heracie, przy czym jeden z nich, Szarif-ad-Din Abd-al-Ghahhar, był szeroko znany. Pomiędzy styczniem 1442 a grudniem 1444 roku wyruszył na czele dyplomatycznej misji do Ormuzu i Indii, razem ze swoim bratem Abd-al-Wahhabem. W jej trakcie odwiedził m.in. Kalikat i Widźajanagar, pozostawiając w swoim dziele bardzo ciekawy opis dworu i stolicy tego hinduskiego państwa. Jego brat zmarł podczas tej wyprawy. W roku 1446 został wysłany z misją dyplomatyczną do Gilanu by zapewnić wsparcie jego namiestnika, Mohammada Rasztiego, przeciwko rebelii Sultana Muhammada (1447–1452). Następnie miał się udać z misją do Egiptu, do tej podróży jednak nie doszło z powodu śmierci Szahrucha. Niemniej Abd-ar-Razzagh w swoim dziele zachował tekst listu, który miał przekazać sułtanowi Czakmakowi (1438–1453). Po śmierci Szahrucha udał się do Samarkandy, by pod rządami Abd al-Latifa (1449–1450) zostać nadzorcą urzędów religijnych (sadr), a następnie służyć jego następcy, Abdallahowi (1450–1451). Powrócił do Heratu po zdobyciu Samarkandy przez Abu Sa’ida (1451–1469) i wstąpił na służbę Babura (1447–1457).