14 września 1918 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji lwowskiej i biskupem tytularnym Telmissus. 12 stycznia 1919 przyjął w katedrze lwowskiej sakrę biskupią. Opóźnienie konsekracji było spowodowane oblężeniem Lwowa przez Ukraińców. Przejął obowiązki wikariusza generalnego, wiceprezesa Wydziału Centralnego Instytutu Ubogich we Lwowie, oraz rektora seminarium duchownego we Lwowie.
22 marca 1923, dwa dni po śmierci arcybiskupa Józefa Bilczewskiego kapituła metropolitalna wybrała go na wikariusza kapitulnego. 3 sierpnia 1923 otrzymał ze Stolicy Apostolskiej bullę nominacyjną, powołującą go na arcybiskupstwo lwowskie. 11 listopada 1923 odbył ingres do bazyliki metropolitalnej w asyście arcybiskupa lwowskiego obrządku ormiańskokatolickiego Józefa Teodorowicza, biskupa krakowskiego Adama Stefana Sapiehy, biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa kamienieckiego Piotra Mańkowskiego, biskupa tarnowskiego Leona Wałęgi oraz biskupów pomocniczych: krakowskiego – Anatola Nowaka, przemyskiego – Karola Fischera i tarnowskiego – Edwarda Komara.