Rektor Juliusz Makarewicz podkreślił w laudacji, że ten zaszczytny tytuł metropolita otrzymał w dowód uznania za utrzymanie i pomnożenie polskich wartości narodowych i chrześcijańskich na kresach archidiecezji.
W czasie II wojny światowej, gdy nastąpiła eskalacja mordów popełnianych przez Ukraińców na polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej, nawiązał w latach 1943–1944 na ten temat korespondencję z biskupami lwowskiej metropolii greckokatolickiej, a szczególnie z arcybiskupem Andrzejem Szeptyckim, bezskutecznie apelując o zahamowanie zbrodni. W 1944 prosił arcybiskupa Adama Stefana Sapiehę o interwencję w tej sprawie u gubernatora Hansa Franka w Krakowie, ale list krakowskiego metropolity pozostał bez odpowiedzi.
W drugiej połowie grudnia 1939 został usunięty przez władze sowieckie ze swej rezydencji przy ul. Czarnieckiego 32, znajdując schronienie w domu Księży Misjonarzy przy ul. Dwernickiego. Powrócił stamtąd do pałacu arcybiskupiego 16 lipca 1941 po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej.