Jan Styfi (ur. w styczniu 1841 w Warszawie, zm. 5 marca 1921 tamże) – drzeworytnik warszawski, jeden z najbardziej zasłużonych ksylografów polskich, twórca i organizator zakładów drzeworytniczych w Warszawie, pedagog.

Życiorys Był synem Hipolita, grawera warszawskiego, i Joanny z Kaczyńskich. W latach 1856 –1857 uczył się Styfi malarstwa w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych; równocześnie kształcił się w sztuce drzeworytniczej w pracowni rytowniczej Jana Münchheimera, pod kierunkiem Edwarda De la Haye. Dalszą naukę ksylografii kontynuował w Lipsku. Po powrocie do Warszawy w 1859 roku rozpoczął pracę w drzeworytni „Tygodnika Illustrowanego”, a rok później objął jej kierownictwo. Na początku lat 60. XIX wieku założył Styfi własną pracownię drzeworytniczą, którą prowadził z Aleksandrem Regulskim; kształcili się w niej m.in.: Józef Holewiński, Wanda z Wójcickich Styfiowa, Elżbieta Moniuszko-Nawroczyńska, Maria Baczewska i Józefa Kleczeńska. W 1865 roku Styfi odszedł z „Tygodnika Illustrowanego” i przeszedł do „Kłosów”; w 1867 roku został kierownikiem drzeworytni tego pisma;